Τί χρώμα έχει η μαλακία κάτω απ’το ουράνιο τόξο?

Άθενς εγκεν και τί θα ήταν το Αθενς από μόνο του ασυνόδευτο από μια γερή δόση ιντερνετικής σαπίλας (and the masturbation goes cloud one thing).  Ξεψαχνίζοντας λοιπόν το αδερφό βλόγιο του φίλτατου Cubilone σκόνταψα στη σελίδα με τίτλο “Who is Cubilone“,  ξέρετε εκείνη τη σελίδα που έχει κάθε βλόγιο (και το δικό μου φυσικά) που ο oh so awsome συγγραφέας λέει για το πόσο oh so awsome είναι περιγράφοντας το His Highness Oh So Awsomeness του.

Λέει λοιπόν σε κάποια φάσσσση-φασσσσιανός-φασσσσολάδα ο φίλτατος Cubi για την προαναφερθείσα oh so awsome παρτη του:

” Ένα χαρακτηριστικό μου λοιπόν είναι ότι ναι, μου αρέσει να είμαι απρόβλεπτος. Για να κάνω εντύπωση μεν για να σπάω τις τιτάνιες αλυσίδες του αυτόματου πιλότου μας δε. Είναι όπως τα koan στο Ζεν: οι δάσκαλοι κάνουν μια ερώτηση στο ίδιο μήκος κύματος με το «ποιο ήταν το πρόσωπο σου πριν γεννηθούν οι γονείς σου;» ή «τι ήχο κάνει ένα χέρι που χτυπάει παλαμάκια;» Αυτές οι ερωτήσεις σπάνε με τέτοιο θόρυβο τα στενά πλαίσια της λογικής σκέψης, που ο ερωτηθέντας μένει εμβρόντητος με την ίδια του την ανικανότητα να απαντήσει αλλά και με την συνειδητοποίηση ότι οι συνηθισμένοι τρόποι προσέγγυσης είναι άχρηστοι.“

Η συνέχεια ήταν προδιαγεγραμμένως καταδικασμένη από τη στιγμή που το τριχωτό χέρι του φιλτάτου γράφοντος πάτησε το πλήκτρο με το “;” και το “:” , έπειτα Caps Lock και τέλος “Ε” ένα χρόνο πριν….

Μέσα στο καταπράσινο δάσος, στην όχθη μιας μικρής λίμνης κάθονται ο Δάσκαλος και ο Πολεμιστής..
-Ποιο ήταν το πρόσωπο σου πριν γεννηθούν οι γονείς σου; ρωτάει ο Δάσκαλος το Πολεμιστή σπάζοντας τη σιωπή του δάσους.
-Ακολούθησε τα βήματα του εγγονού μου και θα μάθεις, απαντάει ο Πολεμιστής*
Ο Δάσκαλος σωπαίνει, όμως η στάση του λωτού του φανρώνει μια καινοφανή ένταση.
-Τι ήχο κάνει ένα χέρι που χτυπάει παλαμάκια? ρωτάει ξάφνου ο Δάσκαλος ξανά τον Πολεμιστή, και τα μάτια του λάμπουν με τη λάμψη της σοφίας
Τότε ο Πολεμιστής παίρνει μια χούφτα νερό της λίμνη και με μια απότομη κίνηση τη πετάει ψηλά..
-Ρώτα τις σταγόνες, αποκρίνεται ο Πολεμιστής, τη στιγμή που θα ξαναενώνονται με τη λίμνη…

Για μια στιγμή τα μάτια του Δασκάλου πήραν μια αδιευκρίνιστη έκφραση, οι ρυτίδες του προσώπου του σκίασαν πιο βαθές από ποτέ σαν αρχαίος κορμός που έχει ζήσει το Κόσμο απο τις απαρχές του. Ο Δάσκαλος άπλωσε το ροζιασμένο χέρι του και πήρε απαλά μια χούφτα νερό από τη λίμνη και με μια απότομη κίνηση τη πέταξε στα μούτρα του Πολεμιστή.
 - Ρώτα τις εσύ!!! Εξυπνάκια!! είπε ο Δάσκαλος και έκσασε στα γέλια.
 Και ο Πολεμιστής τότε σηκώθηκε και έφυγε, κόκκινος από ντροπή και στάζοντας, το κακαριστό γέλιο του Δασκάλου να αντηχεί στα αυτιά του…

*ο Πολεμιστής ήταν ακόμα single

Υ.Γ. Όσοι ανώνυμοι φάκελοι αποσταλούν στη γράφουσα μετά από αυτό το κείμενο, θα πολτοποιούνται, θα γίνονται μελομακάρονα και θα αποστέλονται με τη βοήθεια ειδικών πρακτόρων πίσω στον ανυποψίαστο, ανώνυμο αποστολέα. YOU’VE BEEN WARNED.