Ανθρωπάκια.

Έχω βαρεθεί τα ανθρωπάκια που κλαίγονται παντού, φερόμενοι ως οι πιο δυστυχισμένοι και προβληματισμένοι του κόσμου. Και έχω ΒΑΡΕΘΕΙ πραγματικά όταν αυτά τα ανθρωπάκια ακριβώς με πρόσχημα, δικαιολογία, *άλλοθι* τη δική τους αυτοεπιβεβλημένη μιζέρια, βγάζουν τον άκρατο εγωισμό τους πάνω σε άλλα άτομα. Και ενώ αφήνουν μια σειρά πληγωμένων ανθρώπων πίσω τους, το μόνο που συνεχίζει να τους νοιάζει είναι ο εαυτούλης τους. Και ναι, βέβαια έχουν τύψεις!  Ποιός χέστηκε! Καλά κάνουν! Φίλε, τη μαλακία θα τη κάνεις μία, άντε δύο φορές. Από κει και πέρα αν συνεχίζεις να φέρεσαι απαράδεκτα το κάνεις διότι δεν σε *νοιάζει* να φερθείς σωστά. Δεν σε ενδιαφέρει να μην πληγώσεις. Οπότε καλά κάνεις και είσαι δυστυχισμένος και μίζερος. Σου αξίζει και δεν σε λυπάμαι καθόλου, γιατί ποτέ δεν πήρες θέση.  Αν μπορούσες να παραδεχτείς ότι σκέφτεσαι μόνο τη πάρτη σου και δεν σε ενδιαφέρει κανένας άλλος θα σε εκτιμούσα περισσότερο.

Έχω βαρεθεί τα ανθρωπάκια τα οποία επειδή καταδίκασαν τα όνειρά τους και συμβιβάστηκαν με τη μετριότητά τους σε περιγελούν επειδή εσύ τολμάς να έχεις αυτά τα γαμημένα όνειρα.Έχω βαρεθεί να προσπαθούν να μου κόψουν τα φτερά επειδή οι ίδιοι δεν άνοιξαν τα δικά τους.  Τη συμβουλή τη δέχομαι. Τη πικρία τη δέχομαι και αυτή.  Αυτό που με αηδιάζει είναι η ειρωνεία, είναι αυτό το ‘ναι, καλά σιγά μην τα καταφέρεις εσύ, ξέρεις πόσοι άλλοι είναι σαν και σένα’, είναι το “καλά είσαι 25 και κάνεις ακόμα όνειρα?”. Να πάτε να γαμηθείτε. Ποτέ δεν σας άξιζαν τα όνειρα. Και καλά κάνετε που βρίσκεστε εκεί που είστε, γιατί ποτέ δεν πήρατε θέση. Αν μπορούσατε να παραδεχτείτε ότι τα κομπλεξ και τα αποθημένα σας σας κάνουν να χύνετε χολή θα σας εκτιμούσα περισσότερο.

Έχω βαρεθεί τους καθηγητές.  Αυτούς που σκέφτονται μόνο το όνομα και το στάτους τους. Αυτούς που αντιμέτωπίζουν το αντικείμενό τους σαν δόγμα. Που δεν δέχονται τον αντίλογο- αναρωτιέμαι μήπως επειδή δεν έχουν επιχειρήματα? Αυτούς που με ανάγκασαν να γίνω ο δάσκαλος του εαυτού μου στερόντας μου παράλληλα οποιαδήποτε αυτοπεποίθηση, φορτώνοντας με με ένα σωρό αμφιβολίες για τη κρίση μου. Επειδή οι ίδιοι δεν μπορούσαν να κρίνουν. Επειδή κανένας από αυτούς δεν μπορούσε να διανοηθεί να εξισώνεται ή να προσπερνάται από έναν μαθητή του. Ακόμα και αν έλεγε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν η μεγαλύτερη χαρά που θα μπορούσε να έχει ως καθηγητής. Υποκριτές! Αηδιάζω με τη πάρτη σας επειδή ποτέ δεν ήσασταν Δάσκαλοι. Επιεδή ποτέ δεν πήρατε θέση. Αν παραδεχόσασταν ότι τρέμετε κάθετί έξω από τωρινή σας γνώση, αν παραδεχόσασταν ότι όντως το μόνο που σας νοιάζει είναι η καταξίωση στο κύκλο σας, η τυφλή λατρεία των μαθητων σας και όχι το να μεταδώσετε ΠΑΙΔΕΙΑ γαμώ το κερατό μου- ΠΑΙΔΕΙΑ U KNOW? τότε θα σας εκτιμούσα περισσότερο.

Έχω βαρεθεί τα ανθρωπάκια που σκεφτονται μονάχα το κώλο τους ΤΟΛΜΟΝΤΑΣ να τη λένε σε άτομα τα οποία θυσιάζουν το προσωπικό τους συμφέρον για χάρη του συλλογικού. Παραπονεθείτε επειδή χάσατε την εξεταστικούλα σας λόγω κάποιων βαρεμένων, χασομέρηδων, μεθύστακων, αργόσχολων που κάνανε κατάληψη. Και έπειτα βαυκαλιστείτε λιγάκι ότι δεν είστε πρόβατα και ότι μπορείτε να σκέφτεστε και να κρίνετε.  Σας λυπάμαι απέραντα. Διότι παίρνετε θέση νομίζοντας ότι μπορείτε..

Οι φοιτητές είναι σαν τα μωρά. Είναι δύσκολο καμιά φορά να τους σκεφτείς σαν ολοκληρωμένους ανθρώπους, σαν αυριανούς πολίτες και συνάδελφους, σαν μελλοντικούς γονείς. Όλοι τους φαίνονται συμπαθητικοί και αγνοί μέσα από την ανεμελιά των 20κάτι τους χρόνων. Όταν όμως ένας από αυτούς σε δίνει στεγνά στις “ανώτερες” αρχές για κάτι μικρό και ασήμαντο το οποίο θα μπορούσε να λυθεί άνετα και μόνιμα μεταξύ σας, τότε καταλαβαινεις με ποιό τρόπο θα φερθεί αυτό το ανθρωπάκι αύριο, μέσα στα πλαίσια της “κανονικής” κοινωνίας από τη στιγμή που έδρασε έτσι μέσα στο πλαίσιο του μικρού πανεπιστημιακού περιβάλλοντος.  Όντως δεν θα ξανακαπνίσω μέσα στην αίθουσά σου πνευστέ, μη σε πιάσει κάνα άσθμα την ώρα που παίζεις το όργανό σου( η σκόνη αιώνων της μοκέτας ουδέποτε σε πείραξε πάντως), και αυτό μόνο και μόνο από επαγγελματική αλληλεγγύη ( αλληλεγγύη σημαίνει αλληλοϋποστήριξη σου διευκρινίζω διότι μάλλον δεν έχεις ιδέα τί σημάινει). Αλλιώς θα ξανακάπνιζα, και ας έκανες και προσφυγή στο πρυτανικό συμβούλιο, χέστηκα. Διότι κάτι σπιούνους σαν και σένα, που η θέση τους είναι ξεκάθαρη και εντελώς απαράδεκτη, τους γράφω στα αρχίδια μου.