Χρυσά τόπια και βάτραχοι χωρίς μπαλάκια.

Πώς γίνεται κάθε μα κάθε φορά που έχεις να κάνεις κάποια αγγαρεία να σε πιάνει μια διαολεμένη εμπνευση δημιουργίας? Να σου σκάνε οι καλύτερες ιδέες όταν θεωρητικά δεν έχεις το χρόνο να τις πραγματοποιήσεις, ενώ αντιθέτως όταν έχεις άπλετο χρόνο στα χέρια σου ο εγκέφαλός σου να είναι κενότερος και από κενό αέρος? (Και πως γίνεται αφού θεωρητικά δεν έχεις χρόνο πάντα να τις πραγματοποιείς? Έστω και αν αυτό σημαίνει ότι θα χρωστάς άαααλλο ένα μάθημα για το Σεπτέμβρη..)

Έτσι λοιπόν, και ενώ θεωρητικά διαβάζω για τροπική αντίστηξη για αύριο, θα κάτσω να αποδομίσω, να μπουρδελιάσω και να αναλύσω αηδιωδώς.. ένα παραμύθι. Πολλοί το έχουν κάνει, δεν θρέφω ελπίδες ότι καινοτομώ αυτή τη στιγμή ή ότι κάνω κάτι σπουδαίο ή κάτι παρόμοιο, ξέρω πολύ καλά ότι απλά ξοδεύω το χρόνο μου και τη φαιά μου ουσία(ναι.. αυτή τη λίγη), σε κάτι που.. μάλλον δεν θα έπρεπε να ξοδέψω το χρόνο μου και την αυτή μου λίγη φαιά ουσία. Δε βαριέσαι όμως..

Ας όψεται η Pooka και η εκπομπή της την οποία άκουσα σήμερα το μεσημέρι στο σταθμό passa-tempo. Κάθε Τρίτη λοιπόν 4 με 6 το μεσημεροαπόγευμα, η Pooka διαβάζει παρα(φυση)μύθια  και μετά τους αλλάζει τον αδόξαστο στο σχολιασμό με μια σεβαστή βοηθεια από ένα team troll που κατακλύζουν το chat του σταθμού(μαζί και γω ). Παρόλαυτα, επειδή πρόκειται για ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή, δεν προσφέρεται για ένα ενδελεχές άλλαγμα του αδοξάστου, με το κατάλληλο γλαφυρό λεξιλόγιο και τα συναφή.  Οπότε.. χε χε χε..

Το σημερινό παραμύθι ήταν η γνωστή ιστορία των αδερφών Γκριμ περί ωραιοτάτης πριγκηπέσσας και απεχθούς βατράχου. Με λίγα λόγια, ωραίο γκομενάκι πλουσίας και αριστοκρατικής οικογένειας χάνει τη μπάλα στη μαγική πηγή όπου και κάνει την εμφάνησή του ο απο μηχανής κακάσχημος βαθράκος να προσφέρει ποδάρι βοηθείας εις την όμορφη νεαρά, με αντάλαγμα την άνευ όρων συμβίωση μαζί της στο παλάτι, κομπλέ με πιοτό, φαί, κανάκευμα και κρεββάτωμα. Ωραίος ο παίχτης μόνο που δεν λαμβάνει υπόψην του τη γυναικεία πονηριά και έτσι μένει με το λόγο της πριγκήπισσας στο χέρι, και τη πριγκήπισσα άφαντη με το που της επιστρέφει το τόπι της. Αντί να κάτσει να κλάψει τη μοίρα του, τη παίρνει από πίσω και απαιτεί τα δεδουλευμένα του. Ο πατερ της πριγκηπέσσας, άναξ όντας, βαράει τη χερούκλα στο τραπέζι και επιβάλει στη θυγατέρα του να τηρήσει την υπόσχεσή της.  Εν τέλει, εκείνη κακή κακώς ταίζει και ποτίζει το βατράχι με σφιγμένες γνάθους ώσπου τη στιγμή που εκείνος της λέει να τον κρεββατώσει κιόλας, εκείνη σαν ηθική και αγνή κόρη( ή τέλος πάντως έτσι θέλει να περάσει η ιστορία) τον αρπάζει και τον σβουράει στον τοίχο. Η σύγκρουση βαθράκου-ντουβαριού αποδεικνύεται αρκετή ώστε να λύσει τα αρχαία μάγια και να μεταμορφώσει το βάτραχο σε πρίγκηπα. Η συνέχεια γνωστή κομπλέ με χάπι-κλισέ-έντινγκ.

Γενικά τί να πω για το παραμύθι τούτο και για τους συγγραφείς τους πέρα από “πολλάαα ναρκωτικά..”? Το πρώτο που μου σκάει είναι ότι όποιος από τους δυο αδερφούς συνέγραψε τούτο το στόρυ, είχε πρόσφατο χοντρό χουνέρι από γκόμενα. Είναι η κλασσική ιστορία τύπισσας που χρησιμοποιεί τύπο και μόλις πάρει αυτό που θέλει τον παρατάει σύξυλο. Μόνο που στο παραμύθι, εμφανίζεται ο σωτήρας-πατέρας, μια εξωτερική δύναμη, ουτέ καν η πρωτοβουλία του ίδιου του βατράχου( βγάλτε τα συμπεράσματά σας για το alter-ego του βατράχου αδερφό Γκριμ..), η οποία δύναμη σώζει τη κατάσταση, και επιβάλει στη πριγκήπισσα να τηρίσει τις υποσχέσεις της, μέσω μιας μαρτυρικής διαδικασίας αφού η πριγκίπισσα αηδιάζει τη ζωή της με το βάτραχο. Εδώ εισάγεται το σαδιστικό και εκδικητικό στοιχείο από μεριά του συγγραφέως προς το real life γκομενάκι που τον άδειασε. Το μόνο που ήθελε ο όποιος αδερφός Γκριμ ήταν μια ευκαιρία να αποδείξει στη νεαρά την αξία του! Και ήταν σίγουρος ότι θα της κέρδιζε τη καρδιά! όπως ακριβώς κάνει και ο βάτραχος στο τέλος με το να μεταμορφωθεί σε πρίγκηπα.

Μερικοί θα μπορούσαν να πουν ότι ο βάτραχος αντιπροσωπεύει το ιδανικό του ρομαντικού και ερωτευμένου.  Προσωπικά πιστέυω ότι στο βάτραχο αποκρυσταλώνεται ο τέλειος μαλάκας.  Ρε αξίες δεν είχε αυτό το βατράχι? Αντί να γυρέψει τη πρηγκιπέσσα να τις κόψει το λαρύγγι, τρέχει από πίσω της παρακαλώντας σα γυναικούλα,   κερδίζοντας τελικά με αυτό το τρόπο τη συμπαθεια του μπαμπάκα οποίος αναλαμβάνει να βάλει τη κόρη του στη θέση της. Και μαλάκας και κουτοπόνηρος. Ότι χειρότερο. Ούτε τα αρχίδια να πει στη πριγκηπέσσα ότι τη γουστάρει και ότι θέλει να τη ρίξει στο κρεβάτι να της δείξει τί εστί ερπετό δεν είχε. “Κοπελια, σα λίγο μεγάλη δεν είσαι να παίζεις με τόπια? Έχω κάτι παρόμοιο που ίσως να το βρεις ενδιαφέρον” ή ίσως “Κουκλάρα  μου γλύψε με να σε πάω σε μέρη που δεν σ’εχουν ξαναπάει”. Ατακάρες!! Οκ, οκ παρεκτρέπομαι… μαλάκα βάτραχε.. απορώ πως δεν εμφανίζεται και η μαμά σου στο παραμύθι.. μαλάκα Γκριμ όποιος και να’σαι.. πάλι καλά που έβαλες μπόλικο σπλάτερ στα υπόλοιπα παραμύθια σου και γιαυτό σε συγχωρούμε..

Για τη πριγκιπέσσα τί να πούμε? Κάργα αντιπαθητική, κακομαθημένη, εγωίστρια, ψεύτρα, η οποία τελικά παντρεύεται χρήματα (ο βάτραχος δεν μεταμορφώθηκε σε ένα μαναρομάναρο αγρότη) επίσης η χειρότερη. Κατά μία έννοια κύλισε ο ντέτζερης και βρήκε το καπάκι σ’αυτό το λαβ στόρυ.  Και μόνο η επιλογή του συγκεκριμένου χαρακτήρα αποδεικνύει ότι ο Γκριμ είχε τις γυναίκες στη μπούκα πάλαι πότε τότε. Στη μπούκα αλλα και πάλι ψηλά. Πριγκίπισσα, πανέμορφη, μη μου άπτου, υποτακτική παρόλαυτα στο πατέρα της (δεν έβαζε κάνα ρέμπελο που να γύριζε να έλεγε στον άνακτα “άκου να σου πω! αυτά στη γυναίκα σου! σε μένα δε περνάνε!εγώ ακούω Manowar!”   ε ρε γέλια ) και στις εντολές του,  φαινομενικά αγνή και αμόλυντη αφού το εγκεφαλικό το παθαίνει όταν πάει να της χωθεί ο βάτραχος κάτω απ’τα σεντόνια. Ε και κει τον αρπάζει, τον εκτοξεύει στον τοίχο… και τον μεταμορφώνει έτσι σε πρίγκηπα….  Δηλαδή το ηθικόν δίδαγμα δω πέρα είναι “μαυρίστε τους στο ξύλο και θα γίνουν πρίγκηπες?” Oοοοκέι! Μι λάικς… αλλά ηθικό δίδαγμα σε παραμύθι? Τελικά πολλά βίτσια ο Γκριμ, πολύς μαζοχισμός πολλά αποθημένα. Αν ο βάτραχος ήταν βατραχίνα και η πρίγκήπισσα πρίγκηπας η ιστορία θα έστεκε πολύ περισσότερο. Τώρα βέβαια.. πρίγκηπας να παίζει με το χρυσό του μπαλάκι στο δάσος? Ω θε  μου..

Πραγματικά αυτό το παραμύθι ήταν καταδικασμένο από τη στιγμή της σύλληψής του. Άντε να γλύψετε ένα βάτραχο να συνέλθετε. Τέλος.